Gdybym tylko byÅ‚ posÅ‚uszny pewnie nadal wystÄ™powaÅ‚bym na boiskach Seria A w Juventusie czy AC Milan. Pewnie byÅ‚bym też etatowym reprezentantem WÅ‚och i byÅ‚bym znacznie bogatszy (nie, że siÄ™ skarżę na swój los). Niczego jednak nie żaÅ‚uje. RobiÅ‚em to co uznawaÅ‚em za sÅ‚uszne i ostatecznie jestem zadowolony ze swojego życia.

Jedyne marzenie jakiego nie spełniłem, a jakie chciałbym zrealizować, to gra dla reprezentacji Włoch. Kiedyś otrzymałem powołanie do reprezentacji Włoch do lat 21, ale nigdy nie dostałem szansy gry w pierwszym zespole. Chciałbym dostać tylko jedno powołanie - zagrać ten jeden jedyny mecz. W pełni wierzę, że zasłużyłem na to. Okrutną ironia losu jest fakt, że musiałem urodzić się we Włoszech, gdzie nigdy nikt w pełni nie docenił mojego talentu.

Jestem nacjonalistÄ… i patriotÄ…. Kocham mojÄ… ojczyznÄ™ i nie mógÅ‚bym powiedzieć, że chciaÅ‚bym reprezentować jakiÅ› inny kraj. Jednak szczerze powiedziawszy, kiedy spoglÄ…dam na SzkocjÄ™, kiedy myÅ›lÄ™ o żywioÅ‚owoÅ›ci i pasji tych ludzi, sÄ… dni że żaÅ‚ujÄ™, iż nie bÄ™dÄ™ mógÅ‚ nigdy dla nich zagrać. Oni docenili mnie jako piÅ‚karza i nie wÄ…tpili w mojÄ… pasjÄ™ i zaangażowanie.

W barwach West Ham'u zadebiutowaÅ‚em 30 stycznia w wyjazdowym spotkaniu z Wimbledonem. PoczÄ…tkowo zasiadÅ‚em na Å‚awce rezerwowych, ale 13 minut przed koÅ„cem regulaminowego czasu gry Redknapp nakazaÅ‚ mi siÄ™ przebrać. Wówczas usÅ‚yszaÅ‚em gÅ‚oÅ›ne skandowanie mojego imienia. Przez dÅ‚uższÄ… chwilÄ™ siÄ™ zastanawiaÅ‚em co siÄ™ dzieje. Jeszcze niczego nie dokonaÅ‚em dla zespoÅ‚u, brytyjska prasa od kilku miesiÄ™cy najchÄ™tniej by mnie ukrzyżowaÅ‚a, a oni skandujÄ… moje imiÄ™ i nazwisko. To byÅ‚o niewiarygodne.

Mecz zakończył się bezbramkowym remisem, ale kibice wywarli na mnie ogromne wrażenie. Podziękowałem im po końcowym gwizdku, a oni dalej skandowali moje imię. To było cudowne.

Być może dlatego, ze sam byÅ‚em kibicem i może mam na to inne spojrzenie, ale myÅ›lÄ™, że to w Anglii sÄ… najlepsi kibice na Å›wiecie. We WÅ‚oszech wiÄ™kszość fanów, kibicuje wielkim klubom. Te mniejsze nie majÄ… siÅ‚y przebicia. Na przykÅ‚ad tutaj takim zespoÅ‚om jak Nottingham Forest czy Manchester City - drużyny z niższych lig, regularnie kibicuje po 30,000 kibiców. W moim kraju zazwyczaj jest tak, że dzieci podążajÄ… za tymi na topie. W tej chwili pewnie sÄ… za Juventusem, AC Milan czy ParmÄ…, a kilka lat temu za Interem lub RomÄ…. Ich ojcowie pewnie kibicowali Fiorentinie, ponieważ ten klub zdominowaÅ‚ ligÄ™ w latach 70. Natomiast ich synowie pewnie kibicujÄ… już Interowi.

W Anglii wyglÄ…da to zupeÅ‚nie inaczej .To takie przekazywanie tradycji z ojca na syna. Komukolwiek byÅ› nie kibicowaÅ‚ twój syn podąży twoimi Å›ladami. WÄ…tpiÄ™, aby dzieci kibiców WHU, kibicowali Arsenalowi i odwrotnie. Pewnie gdybyÅ› byÅ‚ rzeźnikiem, twój syn też by nim zostaÅ‚.

Na Wyspach kibice sÄ… pasjonatami i w pewnym sensie tego sÅ‚owa to jest choroba, ale za to jak cudowna choroba. Bez wzglÄ™du na to kto wystÄ™puje w ich w drużynie, sercem sÄ… zawsze z nimi. Na dobre czy na zÅ‚e, w sÅ‚oÅ„ce czy deszcz. Niestety we WÅ‚oszech tak to nie wyglÄ…da. Każdy by chciaÅ‚, aby jego zespóÅ‚ byÅ‚ na szczycie, ale jeÅ›li tylko przegrajÄ… kilka spotkaÅ„ zaraz sÄ… wygwizdywani, a w nastÄ™pnych tygodniach stadiony momentalnie pustoszejÄ…. Anglicy i Szkoci cieszÄ… siÄ™ tym, ze po raz kolejny mogÄ… zobaczyć swój zespóÅ‚ w akcji. WÅ‚aÅ›nie dlatego, my piÅ‚karze musimy pamiÄ™tać, że jesteÅ›my uprzywilejowani tym, iż możemy zakÅ‚adać bordowo-niebieskie trykoty i dodatkowo na tym zarabiać. WidzÄ…c naszych kibiców na Upton Park (ale jestem pewien, ze w wiÄ™kszoÅ›ci klubów jest tak samo) jestem pewien, że 95% z nich, daÅ‚oby sobie obciąć rÄ™kÄ™, aby być móc zagrać dla tego klubu.

Dla wielu z nich to speÅ‚nienie najskrytszych marzeÅ„, ale póki co mogÄ… siÄ™ realizować w tym czym sÄ… najlepsi. SÄ… z nami wszÄ™dzie, poÅ›wiÄ™cajÄ… nam swój prywatny czas i każdÄ… wolnÄ… chwilÄ™. Znam to uczucie, bo sam przez sześć lat regularnie podążaÅ‚em za Lazio. 

Odcinek 3